In mijn loopbaan heb ik op veel plekken gezeten.
Aan de instructietafel, tussen de kinderen. Aan de vergadertafel, tussen collega’s. En aan die ene tafel waar soms alles samenkomt: de tafel van het oudergesprek.

Soms zat ik daar als leerkracht, met een stapel resultaten, observaties en een hoofd vol plannen.
Soms als intern begeleider, met de verantwoordelijkheid om mee te denken, te duiden, te ondersteunen.
En soms zat ik daar als ouder, met een hart dat soms net iets te vol was.

Door al die rollen heen heb ik iets geleerd: oudergesprekken zijn nooit zomaar gesprekken.
Ze zijn ontmoetingen. Spiegels.
En soms ook kleine botsingen tussen werelden die elkaar wél willen begrijpen, maar niet altijd dezelfde taal spreken.

Wat ik zag en voelde als ouder

Als ouder kwam ik vol verwachting en nieuwsgierigheid binnen. “Wat heeft de juf of meester te vertellen...kan mijn kind goed meekomen met de stof? Heeft het wel aansluiting in de groep?”

Tegelijkertijd ervoer ik de verschillen tussen de leerkrachten in de gesprekken. Verschil in voorbereiding, vraagstelling of openheid.
Ik vertrok uit de gesprekken soms met vragen die ik niet altijd durfde uit te spreken, bang om een welbekende ‘zeurouder’ te zijn. Vragen zoals: “Wat betekenen die resultaten nou eigenlijk?” Of: “Wát gaat mijn kind concreet doen de komende periode?”
En die ene, die altijd ergens onder de oppervlakte ligt: “Zien ze mijn kind wel zoals ik het zie?”

Ik weet hoe het voelt om te hopen dat de leerkracht jouw kind écht ziet. Niet alleen de scores, maar de humor, de gevoeligheid, de dromerigheid, de kracht. Ik weet hoe het voelt om te twijfelen of je alles kunt bespreken als je kind erbij zit en hoe lastig het is om het thuis goed te vertalen als je kind of partner er niet bij was.

Die kwetsbaarheid herken ik bij elke ouder die tegenover me zit en ik neem die altijd serieus.

Wat ik zag en voelde als leerkracht

Als leerkracht voelde ik de verantwoordelijkheid. Ik wilde ouders meenemen, geruststellen, eerlijk zijn. Ik wilde laten zien dat ik hun kind kende, echt kende. 
Maar ik voelde ook de druk: de volle planning, de kritische vragen, de wens om overal een antwoord op te hebben.

Ik zag collega’s die hetzelfde voelden. Die met de beste intenties werkten, maar soms twijfelden.
Die dachten: “Hoe ga ik om met deze resultaten?” “Hoe bepaal ik het vervolgaanbod in de klas?”
“Mag ik het ook wel eens niet weten en wat dan?”

En ja zeker, dat mag! Je bent een mens! Maar dat voelt kwetsbaar, zeker wanneer je tegenover ouders zit die het allerbelangrijkste in hun leven aan jou toevertrouwen.

Wat ik zag en leerde als intern begeleider

Als IB’er kwam er nog een laag bij. Ik zag niet alleen mijn eigen worsteling terug, maar ook die van collega’s. Ik herkende hun hulpvragen, hun onzekerheden, hun verlangen om het goed te doen.
Ik zag leerkrachten die ’s avonds nog piekerden over een kind. Die twijfelden of ze genoeg deden maar tegelijkertijd keihard werkten. Die bang waren om iets over het hoofd te zien. Die soms dachten: “Ik wil dit uitleggen, maar hoe doe ik dat zonder ouders ongerust te maken? ”Ik wil wel uitpluizen wat het beste aanbod zou kunnen zijn...maar hoe...en wanneer heb ik tijd?”

En ik zag ouders die precies hetzelfde voelden maar dan vanuit hun eigen perspectief.

In die rol leerde ik hoe belangrijk het is om ruimte te maken voor beide kanten. Voor de expertise en zorgen van de leerkracht. Voor de kennis en zorgen van ouders over hun kind.
Voor de samenwerking die ontstaat wanneer niemand hoeft te doen alsof hij alles weet.

Wat al die rollen mij hebben geleerd..

Door al die perspectieven heen ben ik één ding steeds helderder gaan zien: we willen allemaal hetzelfde.

We willen dat een kind zich gezien voelt. Dat het onderwijs krijgt dat past. Dat verwachtingen realistisch zijn, voor het kind én voor de klas. En dat er ruimte is om samen te zoeken wanneer iets niet vanzelf gaat. Soms past alles binnen de school. Soms is er extra hulp nodig. Soms is een andere plek beter.
Dat is geen falen. Dat is zorg. Dat is verantwoordelijkheid nemen.

Wat ik het meest ben gaan beseffen, waarderen en uitdragen, is dit: een oudergesprek is geen beoordeling, maar een samenwerking.

Ouders brengen hun kind mee, met alles wat ze weten, voelen en hopen.
Leerkrachten en IB-ers brengen hun professionaliteit mee, met alles wat ze zien, kunnen en proberen.
En soms mag ik als De Onderwijsverbinder (IB-er buiten de muren van een school) helpen om die werelden te verbinden. 

Niemand heeft alle antwoorden maar samen komen we een heel eind.
Met openheid. Met eerlijkheid. Met de gedeelde wens om een kind te laten groeien.

Daar, precies daar, begint wat mij betreft het echte werk.

 'Lianne'

...om een lastige keuze te moeten maken bij een casus als IB-er.'

"Ik doe maar wat ik denk dat goed is. Hoe doen anderen dat? Op andere scholen werkt het toch net even anders...ze kennen mijn team niet..onze populatie vraagt net wat anders.."  Allemaal gedachten en gevoelens die door je heen kunnen gaan op zo'n moment. 

Op andere dagen staat de werkdruk hoog en verandering centraal. "Komend jaar weer een wisseling van directeur.. ik red dat niet in mijn uren.. waar moet ik eigenlijk aan voldoen qua inspectienormen...wanneer ben ik een goede IB/KC?

Leerkrachten gunnen we een starterspakket aan begeleiding...vaak een coach in de klas, een buddy in de school en een vermindering van taakuren. Maar hoe zit dat met IB-ers? Hooguit een maatje in het bovenschools IB-netwerk...niet minder taken, geen coach in de school. 
Een netwerk van IBers bieden kennismomenten maar iedereen gaat weer naar school en dan? Dan sta je er vaak toch weer alleen voor. Hopelijk met een fijne directie naast je die je kan opvangen, begeleiden, ruimte geeft en laat leren.

Hoe ga je om met het grote gevoel van verantwoordelijkheid, de soms eenzame plek tussen team en directie, de ruimte die je wel of juist niet krijgt om in je kracht te staan..en dan heb ik het nog niet eens over de verandering die er soms nodig is in een team rondom de planmatigheid en professionele houding en de weerstand die dat met zich mee kan brengen in de dagelijkse praktijk.

Een IB/KC is een spil in de organisatie. Punt. Gelukkig is dat steeds meer een erkend gegeven en geeft de rolverschuiving naar een KC-er steeds meer body en erkenning aan wat al vele IB-ers al jaren deden.
Of brengt deze verschuiving juist een wisseling van professionals teweeg in je team omdat het nieuwe functieprofiel met de nieuwe rollen niet past bij de huidige IB-er? Dan komt er een professionalisering op gang die veel invloed zal hebben op het team en de schoolontwikkeling.

Ik gun elke IB/KC-er een goede start. In de school, in de functie en vanuit balans. Ik heb die gemist in het begin van mijn carriére en heb dat als 'zwemmen of verzuipen' ervaren. Je wilt het zo goed doen, voor al die kinderen, ouders en collegás en dat maakt dat je eigen grenzen bewaken lastig kan zijn. Ik zie vele collega's stress ervaren of zelfs uitvallen. Zonde en het zou niet nodig moeten zijn; het is een prachtig vak!

Daarom van mij aan jou, van de ene IB/KC'er naar de andere IB-KC'er:
Gun jezelf een sparringspartner op je eigen werkvloer. Die meekijkt in jouw team, in jullie beleid, naar jullie populatie en naar wat er allemaal op je afkomt vanuit de overheid.
Samen sparren over hoe je dat het beste en meest effectief kan vertalen naar beleid en praktisch handelen.
Zeker in het gebied rondom het mooie Vechtdal kan ik dat voor je zijn. Ik ken de sociale kaart, de routes en kan mijn lang opgebowude netwerk voor je inzetten om nieuwe verbindingen aan te gaan die voor jou van meerwaarde kunnen zijn.

Hierbij is het van groot belang dat je dicht bij jezelf kan blijven..in een functie die veel rollen, verantwoordelijkheden en verbindingen vraagt van jou als mens. Balans is een uitdaging maar essentieel.
Wie ben jij, wat voor taken wordt jij blij van, welke taken niet, waar kun je ruimte geven, creëren en ruimte innemen en hoe kun je dit efficiënt organiseren. Zo blijft er ruimte voor jouw eigen plezier en werkgeluk terwijl je nog steeds hard werkt aan het werk- en leergeluk van de kinderen en je collega's. 

 

 'Lianne'